การเล่น ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ ของเด็ก

         ต้องจำไว้เสมอว่าการเล่นเป็นกระบวนการเรียนรู้ของเด็ก  เพราะว่าวิธีที่เด็กเรียนรู้ คือเด็กต้องทดลอง ก็จะทดลองผ่านการเที่ยววิ่งเล่น  ไปขุดดิน ขุดทราย ผู้ใหญ่ก็มองว่านี่เป็นการเล่นแต่ความจริงเป็นการเรียนรู้ 

      ทุกอย่างที่เด็กเล่นมีสาระสำหรับเด็กทั้งนั้น  สิ่งที่เด็กพยายามเรียนรู้โลกภายนอกด้วยการเข้าไปทดลองสิ่งต่างๆ ซึ่งไม่เหมือนผู้ใหญ่เพราะผู้ใหญ่มีข้อมูลอยู่แล้ว  ผู้ใหญ่รู้อยู่แล้วว่าอันนี้ไม่ควรทำ ควรทำอันนี้ไม่เป็นอันตราย อันนี้เป็นอันตรายบางทีอาจจะเป็นเพราะความเข้าใจของผู้ใหญ่ต่อกระบวนการเรียนรู้ของเด็กมีไม่มาก  เราก็เลยรู้สึกว่าเด็กชอบเล่นซึ่งเราจะเห็นว่าการเรียนรู้ของเด็กในแต่ละวัยผ่านการเล่นจะมีรูปลักษณ์ที่ไม่เหมือนกันแตกต่างกันตามอายุ  เช่น ถ้าเป็นเด็กเล็กๆ ก็จะเรียนรู้โดยการหยิบ จับ กัด ดูด ดม อะไรทั้งหลาย  หัดแม้แต่โยนทิ้ง  พ่อแม่ก็ดูว่าเหมือนเล่น  ทั้งที่ลูกอยากรู้ว่าสิ่งของที่เขาสนใจมันเป็นยังไงโยนแล้วมันจะเป็นยังไง  เพราะเขาอาจจะเคยเห็นว่าโยนลูกบอลแล้วเด้ง  ไหนลองโยนอย่างอื่นอย่างแก้วน้ำ ว่ามันจะเด้งไหม  หรือไม่ก็อยากรู้ว่าถ้าทำไปแล้วจะเกิดอะไรขึ้น  ทำอย่างนี้แล้วสิ่งของที่เขาสนใจหรือคนรอบข้างจะมีปฏิกิริยาอย่างไร  เพื่อเขาจะหัดปรับตัว  หัดที่จะอยู่กับมันได้อย่างมีความสุขประเด็นใหญ่จึงอยู่ที่ความหมายที่เรามีการรับรู้ต่างกัน  เราเอาภาษาของผู้ใหญ่ไปเป็นตัวกำหนด

         พอพูดคำว่า'เล่น' ก็เหมือนกับว่า  เอาแต่เล่นไม่อ่านหนังสือ  ที่จริงการเล่นก็เหมือนกับการอ่านหนังสือเพียงแต่ว่าการเล่น  ต้องเรียนรู้จากสิ่งที่เป็นจริง  แต่การอ่านหนังสือเป็นการเรียนรู้ผ่านสิ่งที่คนอื่นบอกที่เราให้เด็กอ่านเพื่อให้เด็กเกิดแรงบันดาลใจ  เราต้องส่งเสริมให้เด็กไปเล่นด้วยเพื่อฝึกฝนให้เด็กไปอยู่ในสิ่งที่เป็นจริงเล่นเครื่องมือทั้งหลายในบ้าน

ที่มา...นิตยสาร Mother&Care